Vöðvavinna í golfsveiflunni
Í líkamanum eru fleiri en 215 pör af beinagrindarvöðvum sem eru allir misjafnir af stærð, lögun og notkun. Hver einasta samhæfða hreyfing í líkamanum krefst vöðvakrafts. Samdráttur vöðva í vinnu er algengasta framkvæmd í líkamanum þegar hreyfing á sér stað um liðamót, þá er talað um dýnamíska vinnu. Þegar einn vöðvi líkamans vinnur í samdráttar vinnu er yfirleitt annar vöðvi sem vinnur gagnstætt honum í slakandi vöðvavinnu. Við slökun eða lengingu á vöðvanum verður einnig til kraftur sem nefnist eftirgefandi vöðvavinna, þar sem hreyfing á sér stað um liðinn er talað um dýnamíska vöðvavinnu (1).
Í golfsveiflu er unnið með samdráttar vöðvavinnu og eftirgefandi vöðvavinnu, (2) þegar skoðað er álag á einstaka líkamshluta og liðamót í niðursveiflu golfsveiflunnnar kemur í ljós að álagið er misjafnt á líkamshluta eftir forgjöf kylfinga. Skoðaðir voru fjórir hópar kylfinga, karlar sem voru með forgjöf 0, forgjöf 5, forgjöf 13 og konur sem voru með forgjöf 18. Niðurstöður þeirra sýndu að í niðursveiflunni er áberandi mest álag á þremur líkamshlutum kylfinga en það eru hægri mjöðm, kviður og hryggsúlan. Hjá kylfingum sem eru með kringum 0 í forgjöf er meira álag á hægri mjöðm eftir því sem forgjöf hækkar verður færist aukið álag yfir á vinstri mjöðm. Nokkuð jöfn beiting er hjá þessum hópum á kvið og mjóhrygg, ef axlavinna er skoðuð kemur í ljós að eftir því sem forgjöfin lækkaði hjá þessum kylfingum minnkaði álagið á hægri öxlinni í niðursveiflunni og jókst á móti í vinstri öxl. Ef ofangreindar staðreyndir eru skoðaðar virðist sem svo að kylfingar með lægri forgjöf noti líkama sinn betur í sveiflunni sem leiðir til jafnari vöðvavinnu.
Slater og Hammel voru meðal þeirra fyrstu sem rannsökuðu vöðvavinnu í golfsveiflu hjá rétthentum kylfingum með rafmælingum. Þeir komust að því að hægri og vinstri þríhöfði, hægri brjóstvöðvi, hægri bakvöðvi og efri hluti vinstri bakvöðva ættu mestan þátt í því að auka hraða kylfuhaussins í golfsveiflunni (3).
Heimildi 1. Willmore og Costill, 1999 2.Nesbit og Serrano, 2005 3. Dillman og Lange, 1994
Til baka
Í golfsveiflu er unnið með samdráttar vöðvavinnu og eftirgefandi vöðvavinnu, (2) þegar skoðað er álag á einstaka líkamshluta og liðamót í niðursveiflu golfsveiflunnnar kemur í ljós að álagið er misjafnt á líkamshluta eftir forgjöf kylfinga. Skoðaðir voru fjórir hópar kylfinga, karlar sem voru með forgjöf 0, forgjöf 5, forgjöf 13 og konur sem voru með forgjöf 18. Niðurstöður þeirra sýndu að í niðursveiflunni er áberandi mest álag á þremur líkamshlutum kylfinga en það eru hægri mjöðm, kviður og hryggsúlan. Hjá kylfingum sem eru með kringum 0 í forgjöf er meira álag á hægri mjöðm eftir því sem forgjöf hækkar verður færist aukið álag yfir á vinstri mjöðm. Nokkuð jöfn beiting er hjá þessum hópum á kvið og mjóhrygg, ef axlavinna er skoðuð kemur í ljós að eftir því sem forgjöfin lækkaði hjá þessum kylfingum minnkaði álagið á hægri öxlinni í niðursveiflunni og jókst á móti í vinstri öxl. Ef ofangreindar staðreyndir eru skoðaðar virðist sem svo að kylfingar með lægri forgjöf noti líkama sinn betur í sveiflunni sem leiðir til jafnari vöðvavinnu.
Slater og Hammel voru meðal þeirra fyrstu sem rannsökuðu vöðvavinnu í golfsveiflu hjá rétthentum kylfingum með rafmælingum. Þeir komust að því að hægri og vinstri þríhöfði, hægri brjóstvöðvi, hægri bakvöðvi og efri hluti vinstri bakvöðva ættu mestan þátt í því að auka hraða kylfuhaussins í golfsveiflunni (3).
Heimildi 1. Willmore og Costill, 1999 2.Nesbit og Serrano, 2005 3. Dillman og Lange, 1994
Til baka
